Edukacja i warsztat


Waltornia lub róg

(wł. corno, ang. horn lub french horn, niem. Waldhorn, fr. cor) - instrument dęty blaszany z grupy aerofonów ustnikowych, gdyż dźwięk powstaje na skutek rezonansu rozedrganego słupa powietrza wprowadzonego wargami instrumentalisty poprzez metalowy ustnik. To długa, wąska rura (w stroju F 3,78 m w stroju B 2,75m), dwukrotnie zwinięta, rozrzeszająca się w czarę głosową. Zaopatrzona w trzy główne wentyle uruchamiające dodatkowe rurki, które przedłużając długość instrumentu, umożliwiają uzyskanie na nim wszyskich dźwięków. Jest instrumentem transponującym w stroju F, co oznacza, że zapisane dźwięki brzmią w istocie o kwintę czystą w dół. Skala w zapisie zamyka się pomiędzy C - c3 , w brzmieniu F- f2 . Wielu instrumentalistów potrafi przekroczyć górną granicę skali, niektórzy dość znacznie. 

Istnieje zróżnicowana realizacja notacji:

  • klasyczna, gdzie zapisane w kluczu wiolinowym dźwięki brzmią kwintę niżej a w kluczu basowym kwartę wyżej,
  • współczesna, gdzie zapisane w kluczu wiolinowym i basowym dźwięki brzmią kwintę niżej.

Muzyk grający na waltorni to waltornista.

Czytaj więcej...

Stypendia ministerialne

Stypendia ministra właściwego ds. kultury i ochrony dziedzictwa narodowego za osiągnięcia artystyczne przyznawane są uczniom szkół artystycznych i studentom uczelni artystycznych kształcących w zawodzie artystycznym, którzy uzyskali bardzo dobre wyniki w nauce oraz są laureatami krajowych lub międzynarodowych konkursów.

Czytaj więcej...

Ewolucja budowy rogu w XIX wieku przebiegała niezwykle dynamicznie, w szczególności w zakresie konstruowania instrumentów pozwalających na osiągnięcie pełnej skali chromatycznej. Ostateczny kształt używanego współcześnie wentylowego instrumentu pozwoliły wypracować działania niemieckich budowniczych – przede wszystkim Heinricha Stölzela (1777-1844) i Friedricha Blühmela (1777-1845), w kolejnych latach także Josepha Riedla (zm. 1840) i innych 1. Wśród Francuzów swój udział w udoskonalaniu instrumentu mieli między innymi Jacques Christophe Labbayé 2 i Joseph Émil Meifred (1791-1867). Jednocześnie część środowiska paryskiego, w szczególności związana z tamtejszym Konserwatorium, otwarcie odrzucała róg wentylowy i podkreślała swoje przywiązanie do brzmienia właściwego dla rogu naturalnego.

Czytaj więcej...

Większość informacji biograficznych na temat pochodzenia i początków edukacji muzycznej wirtuoza rogu naturalnego Jacquesa-Françoisa Gallay’ego (1795-1864) dostarcza François-Joseph Fétis – zarówno w pierwszej, jak i drugiej edycji Biographie universelle des musiciens et bibliographie générale de la musique 1. To właśnie na jego przekazie opiera się większość literatury przedmiotu. Krótka notka biograficzna Gallay’ego znajduje się również w Dictionnaire universel des contemporains contenant toutes les personnes notables de la France et des pays étrangers Gustave’a Vapereau z 1858 roku. Obrazu dopełnia zbiór siedemnastu listów samego Gallay’ego, znajdujących się w zbiorach Biblioteki Narodowej w Paryżu, spisanych współcześnie przez francuskiego waltornistę Cyrille’a Grenota. Informacji dostarcza także prasa paryska, niemiecka i hiszpańska, dowodząc międzynarodowego rozgłosu, jaki przyniosła Gallay’emu działalność koncertowa. Wśród czasopism zawierających artykuły, recenzje i notatki związane z Jacquesem-Françoisem Gallay’em, znajdują się Revue musicale i Revue et gazette musicale de Paris, La Mélomanie, La France Musicale i Allgemeine Musikalische Zeitung.

Czytaj więcej...

Repertuar wykonywany w tamtym czasie przez Gallay’ego stanowił odzwierciedlenie ówczesnych koncertowych zapotrzebowań i gustów. Rzeczywiście były to w znacznej mierze fantazje operowe, a wśród nich kompozycje większych rozmiarów na róg i fortepian, takie jak Deuxième mélodie pour le cor sur une cavatine d’Anna Bolena op. 25 (1835), Fantaisie sur La Norma de Bellini op. 40 (1837), Fantaisie sur une cavatine de Belisario de Donizetti op. 42 (1838), Fantaisie sur L’elisir d’amore de Donizetti op. 46 (1842),  jak i zbiory opracowanych zwięźle tematów operowych na róg solo, na przykład Récréations musicales sur des motifs italiens pour cor seul op. 44 (1839). Oprócz tego rodzaju kompozycji Gallay wykonywał także własne dzieła. Właśnie z okresu lat trzydziestych pochodzą najbardziej popularne, efektowne kompozycje na róg solo, które zachowały się do dziś i nadal funkcjonują w repertuarze waltornistów. Są to zbiory preludiów niemenzurowanych, kaprysów oraz etiud na róg solo w stylu brillant: Quarante préludes pour le cor mesurés et non mesurés op. 27 (1835), Douze grands caprices pour le cor op. 32 (1838) oraz Douze études brillantes pour cor seul op. 43 (1839). Również z tego okresu pochodzi czteroczęściowy kwartet waltorniowy dedykowany Gioacchino Rossiniemu, Grand quatuor pour quatre cors en différens tons op. 26 (przed 1835). Kompozycja ta jest nawiązaniem, nie tylko przez wzgląd na dedykację i okres powstania, do popularnego kwartetu waltorniowego Le rendezvous de chasse Rossiniego z 1827 roku.

Czytaj więcej...

Pedagogów akademickich prosimy o przysłanie aktualnych biografii na adres Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.


Alfabetyczny spis uczelni muzycznych w Polsce
wraz z nazwiskami wykładowców klas waltorni:

Czytaj więcej...

Transponowanie

Tej części nauki należy poświęcić specjalną uwagę. Istnieje do tego celu wielka ilość etiud (Stiegler, Rossari, Klotz, Kopprasch, Oskar Franz, Cacciamani, Galay, Jacąmin i i.). By osiągnąć pełny efekt należy zważać, by uczeń również dobrze na­zywał tony, np. Dis w stroju D zawsze His w F a nie C itp. Rozwój nauki transponowania u ucznia powinien być następujący: ponieważ zmiana obra­zu nutowego w wyobrani łatwo może zmylić i zmieszać ucznia, należy rozpocząć strojem, który leży w bezpośredniej bliskości stroju, z którego wy­chodzimy i wykazuje jak najmniej znaków przykluczowych. Wentyle waltorni, które wydłużają drga­jący słup powietrza obniżając przez to wysokość tonu pociągają za sobą to, że transponowanie w dół jest łatwiejsze niż w górę.

Czytaj więcej...

Waltornia po angielsku, niemiecku, francusku, hiszpańsku, włosku, czesku...  Sprawdź jak nazywa się ten instrument w tłumaczeniu na różne języki.

  • cor - francuski,
  • corn - rumuński,
  • corno - włoski,
  • hoorn lub waldhoorn - holenderski,
  • Horn lub Waldhorn - niemiecki,
  • Horn lub French Horn - angielski,
Czytaj więcej...

Szkoły na waltornię.

Gdy wprowadzono waltornię do orkiestry nie istniały jeszcze odpowiednie szkoły na waltornię i posługiwano się przeważnie szkołami śpiewu. Pierwszą szkołę - pisze Antoni Hampel - w 18 wieku. Szkoła Domnicha, nauczyciela konserwatorium w Paryżu, po raz pierwszy przeprowadza podział na wysoką i niską waltornię. Szkoła Duvernoya wprowadza "cor mixte", tak oznacza się we Francji partie waltorniowe, poruszające się w średnicy z rezygnacją z najwyższych pozycyj. W roku 1824 pojawiła się szkoła Duprata1, która dziś jeszcze stanowi podstawę muzyki w paryskim konserwatorium. Później pojawiło się wiele jeszcze szkół, lecz materiał podany w szkołach nie wystarcza od czasu wprowadzenia waltorni wentylowej. W wiedeńskim konserwatorium zestawił tamtejszy nauczyciel Schantl bogaty materiał do ćwiczenia (wyszedł nakładem Schmidta w Heilbron). Jego też, jak i jego następcy, niezrównanego waltornisty Karola Stieglera, wielką zasługą jest stworzenie generacji wybornych waltornistów wiedeńskich.

Czytaj więcej...

Czy Twoje usta stają się suche podczas występu? Uczyń je naprawdę suche podczas ćwiczenia. Zjedz na przykład krakersy, niczym nie popijając, i graj - MIMO WSZYSTKO.

Co z przyśpieszonym tętnem? Pobiegaj kilka minut dookoła domu, wykonaj kilka skoków, a potem graj - MIMO WSZYSTKO.

Czy czujesz się niekomfortowo, gdy w miejscu koncertu jest zbyt ciepło? Załóż na siebie kolejną warstwę odzieży lub dwie i graj - MIMO WSZYSTKO.

Co z drżeniem nóg podczas występu solo? Stań na jednej nodze i graj dalej - MIMO WSZYSTKO.

Czytaj więcej...

Psychika i myślenie w grze na waltorni

W grze na waltorni, jak i na każdym innym instrumencie ważnych jest kilka podstawowych elementów, bez których nie można osiągnąć sukcesu. Pierwszym z nich jest technika, czyli określony sposób gry na instrumencie. W jej ramach można wyróżnić m.in. technikę wydobywania pięknego dźwięku, czy dobrego oddychania. Praca nad osiągnięciem doskonałej techniki to lata żmudnych ćwiczeń. Drugim elementem jest muzykalność, czyli wrażliwość muzyczna, zdolność do przeżyć emocjonalnych i doznań estetycznych związanych z percepcją, tworzeniem i wykonywaniem muzyki, która wpływa na interpretację utworu. Trzecim, ale najważniejszym według mnie elementem gry na waltorni jest psychika i myślenie grającego. Właśnie temu zagadnieniu poświęcony jest mój artykuł.

Czytaj więcej...

W ostatnich latach obserwujemy znaczy wzrost zainteresowania nauczycieli nowopowstającymi konkursami muzycznymi, przesłuchaniami, festiwalami i innymi formami przeglądów artystycznych. Niewątpliwie ma to związek z awansem zawodowym nauczycieli, gdzie każdy dyplom ucznia jest mile widziany w teczce z dokumentacją, a od ich ilości często zależy dalsza kariera pedagogiczna nas - nauczycieli.

Czytaj więcej...

Waltornia nie należy do zbyt popularnych instrumentów dętych, wręcz postrzegana jest jako instrument rzadki i bardzo trudny. Jej wielkość i kształt niejednokrotnie odstraszają uczniów. Problemy z ładnym wydobyciem dźwięku są przyczyną szybkiego zniechęcenia, a w konsekwencji rezygnacji ucznia z gry na instrumencie.

Czytaj więcej...

Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak długie są wszystkie rurki waltorni? Na pierwszy rzut oka wydawać się może, że mierzą około 1 metra. Jednak pozory mylą. Waltornia ma długość 3 m 70 cm. Czy myślałeś o tym ile powietrza musi wypełnić tak długą „rurę”?

Czytaj więcej...

Frederick Matthias Alexander (1869-1955) był australijskim aktorem. Dotknięty wciąż powracającą chrypką, kończącą się zanikaniem głosu podczas występów, rozpoczął, trwający kilka lat, proces samoobserwacji. Rezultatem jego pracy były nadzwyczajne spostrzeżenia.

Czytaj więcej...

Jak mogłabyś określić, w największym skrócie, na czym polega Technika Alexandra?

Jedna z używanych definicji brzmi: “metoda reedukacji psychofizycznej”. Oznacza to, że chodzi tu o nauczenie się od nowa, jak posługiwać się swoim organizmem, zarówno na poziomie fizycznym, jak i psychicznym.

Czytaj więcej...

Opis
ImageJak widać na zdjęciu obok, PipStick to dodatek który mocuje się do spodniej strony waltorni. Zapewnia on wsparcie, dzięki któremu cały ciężar instrumentu spoczywa na nodze grającego.Stópka PipStick’a która przenosi ciężar instrumentu na nogę grającego, umiejscowiona jest w połowie uda, a jej wysokość jest regulowana do określonego stopnia.

Czytaj więcej...

Silent Brass – doskonałe rozwiązanie dla waltornistów (i nie tylko) mieszkających w bloku, akademiku itp. – wszędzie tam gdzie nie zawsze można ”głośno grać”.

Czytaj więcej...

Niektórzy mogą powiedzieć, że BERP to czarny kawałek plastiku z czterema dziurkami, którego cena jest bardzo wygórowana i że każdy, który ma chociaż odrobinę chęci, może go zrobić w domu, bo to "żadna filozofia”. Inni na pewno stwierdzą, że jakiś muzyk z Ameryki chcąc zarobić trochę pieniędzy, wymyślił BERP nudząc się podczas kolejnej próby orkiestry. Powiedzą, że sam nie wie, czy urządzenie pomaga w graniu i do czego w ogóle służy.

Czytaj więcej...

Translator

Reklama