Vinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.x


Edwin Golnik
1919-1979
urodził się 28 września 1919 roku w Wudzynku koło Bydgoszczy. Początkowo uczył się gry na skrzypcach.

W latach 1933-39 był elewem w orkiestrze wojskowej i równolegle uczył się w Miejskim Konserwatorium Muzycznym w Bydgoszczy. Dyplom otrzymał podczas wojny i w 1945 roku został I waltornistą Orkiestry Radiowej w Bydgoszczy. Wkrótce też rozpoczął działalność pedagogiczną. W 1948 zdobył I Nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Instrumentów Dętych.

W latach 1951-52 jako stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki odbył studia muzyczne w Akademii Muzyki i Sztuki w Pradze u Emanuela Kaucky'ego. W tym czasie bywał solistą Praskiej Orkiestry Symfonicznej. W 1952 roku zdobył I Nagrodę na festiwalu Praska Wiosna. W latach 1955-67 był I waltornistą Filharmonii Narodowej w Warszawie. Prowadził klasy waltorni akademii muzycznych w Łodzi i Warszawie, kształcąc liczną rzeszę waltornistów. W 1963 roku otrzymał tytuł docenta, pełnił tez funkcję Dziekana Wydziału Instrumentalnego uczelni warszawskiej. Z powodów zdrowotnych przerwał pracę w Filharmonii Narodowej.

Edwin Golnik zmarł w marcu 1979 roku pozostając w pamięci jako wybitny instrumentalista - solista i kameralista oraz pedagog.



Translator

Reklama

Reklama