Antoni Słota
Urodził się 6.10.1934 w Piekarach Śląskich. Pierwszy waltornista Filharmonii Śląskiej w latach 1955-96. Z muzyką związany jest od najmłodszych lat. W wieku 8 lat rozpoczął samodzielną naukę gry na akordeonie. Muzykował również na harmonijce ustnej.

W wieku 15 lat wstąpił do wojska. Uczył się w Orkiestrze Dętej jednostki wojskowej w Chorzowie. Zdobywał również wiedzę ogólnomuzyczną, ucząc się harmonii, zasad oraz historii muzyki. Rozpoczął naukę gry na trąbce, która trwała zaledwie trzy miesiące. Po obejrzeniu i wysłuchaniu Wolnego Strzelca Carla Marii von Webera, zapragnął zostać waltornistą. Zbieg okoliczności sprawił, że w jego wojskowej orkiestrze było akurat zapotrzebowanie na waltornistę, więc rozpoczął naukę gry na tym instrumencie. W orkiestrze grał między innymi z Józefem Brejzą. Wojskowy kapelmistrz zaproponował mu wkrótce doskonalenie umiejętności gry w szkole muzycznej w Chorzowie w klasie Emila Wiśniowskiego, ówczesnego pierwszego waltornisty Filharmonii Śląskiej. Nauka w chorzowskiej szkole muzycznej nie trwała jednak długo. Jednostkę wojskową przeniesiono z Chorzowa do Gliwic, w związku z tym kontynuował naukę w tamtejszej szkole muzycznej  u trębacza - Stanisława Mitasa. Również i pod kierunkiem tego pedagoga Słota nie uczył się długo. Po kolejnym przeniesieniu jednostki do Bytomia, kontynuował też naukę na waltorni pod kierunkiem doc. Adama Przybyły. W roku 1954, został laureatem przesłuchań regionalnych i wystąpił z solowym recitalem w sali Filharmonii Śląskiej. Niedługo po tym wydarzeniu, dostał list z zaproszeniem, na egzamin do tejże orkiestry.

Muzykiem Filharmonii Śląskiej w Katowicach został w 1955, mając 21 lat. W niedługim czasie po rozpoczęciu pracy, kiedy do Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia przeszedł Józef Brejza, Antoni Słota został pierwszym waltornistą katowickiej filharmonii. Prowadził wszechstronną działalność artystyczną: grał w kwintecie dętym oraz był współzałożycielem kwartetu waltorniowego. Zespół ten przyjął później nazwę Śląski Kwartet Waltorniowy.  Występował także kilkakrotnie w charakterze solisty, m.in. w Serenadzie na sopran i róg Beniamina Brittena. Jako solista wielokrotnie występował również w ramach audycji szkolnych, które organizowane były przez ARTOS, a później przez Filharmonię Śląską. Na koncertach tych prezentował szeroki repertuar literatury waltorniowej wykonując między innymi koncerty waltorniowe W.A. Mozarta, R. Straussa, A. Rosettiego, miniatury R. Gliera, A. Głazunowa oraz duety W. Kopprascha i W.A. Mozarta. W roli pianistów -  akompaniatorów towarzyszyli mu m.in. Józef Stompel czy Klara Langer-Danecka.

W latach 1976-1986 był również pierwszym waltornistą Opery Śląskiej w Bytomiu. Dyrektorem tej instytucji był wówczas Napoleon Siess, z którym Antoni Słota wcześniej współpracował, kiedy ten grał jeszcze na waltorni w Filharmonii Ślaskiej. Współpracował także z Narodową Orkiestra Symfoniczną Polskiego Radia do wykonaniu wielkich dzieł Straussa i Mahlera, kilkakrotnie odbył zagraniczne tournées z tą orkiestrą. Dwukrotnie miał także okazję współpracować z Orkiestrą Symfoniczną z Odense (Dania), gdzie w latach 1968-83 funkcję dyrektora artystycznego pełnił Karol Stryja.

Swą artystyczną aktywność zakończył w 1996 roku, przechodząc na emeryturę. W czasie pracy w Filharmonii Śląskiej, kiedy funkcję dyrektora sprawował Karol Stryja, Antoni Słota był docenianym i szanowanym muzykiem orkiestry. Przez prawie cały okres swojej półwiecznej pracy w tej orkiestrze pełnił funkcję 1. waltornisty, kierownika sekcji waltorni oraz koncertmistrza tej orkiestry.

Waldemar Matera

Translator

Reklama

Reklama